Grenzen aangeven door bewust te zijn.

Bewust communiceren is ook: grenzen aangeven.

Telkens als je je onprettig voelt in een bepaalde situatie worden aan bepaalde behoeften die je hebt niet voldaan.

grenzen aangeven door bewust communicerenJe ervaart misschien dat je respectloos wordt behandeld of je voelt je niet gehoord. Je hebt misschien de behoefte om beter grenzen aan te geven zodat je dit gevoel niet langer hebt.

Als je niets doet aan het onprettige gevoel zal je je gaandeweg steeds naarder gaan voelen en dat zal de situatie tussen jou en de ander negatief beïnvloeden. Het is een keus die je maakt: of je doet er iets aan of je laat de situatie zoals het is. In het laatste geval zal je op den duur de ander misschien gaan ontlopen of steeds negatiever over de ander gaan denken.
Als je kiest om er iets aan te doen ga je je vaardigheid om grenzen aan te geven in je communicatie ontwikkelen.

Met bewust communiceren kun je heel goed je grenzen aangeven.

Bewust communiceren is ook bewust omgaan met je grenzen! Je gevoel liegt niet; besteed er aandacht aan en erken ze. Je gevoel en behoefte ontstaan niet voor niets en je kunt het beschouwen als een signaal dat er een grens wordt overschreden. Aan jou de schone taak te onderzoeken welke grens het is en welke behoefte schuilt onder jouw nare gevoel. Zodra je je behoefte erkent zal jouw negatieve gevoel meteen afzwakken en je voelt je rustiger. Daardoor ben je beter in staat iets afstand te nemen van de situatie en je behoefte te uiten.

Het uiten van je behoeften en het doen van een verzoek is dan de tweede stap.
Begin met te zeggen
“Ik voel…” Dat is de meest heldere manier waardoor je woorden niet als een verwijt ervaren worden. De ander hoeft niet in de verdediging en er is geen aanleiding om ruzie te maken.

Voorbeeld: Als je zegt: “Jij luistert nooit naar me,” reageert de ander met: “Dat is niet waar!” of met: “Ik luisterde heel vaak en lang naar je, maar ik kan niet meer tegen jouw gezeur.” Soms laat iemand die laatste toevoeging subtiel weg, maar onuitgesproken klinkt het tegen-verwijt (je zeurt) dan toch luid en duidelijk door. Je hoort hier een ontkenning, een tegenaanval, en een tegen verwijt.
Maar als je zegt: “Ik voel met niet gehoord,” kan de ander moeilijk zeggen dat dat niet waar is. Je kan niet tegen iemand zeggen: “Dat voel je helemaal niet!”

Jouw gevoel kan niet ontkend worden. Een tegenaanval wordt onnodig en onmogelijk. Let wel op de volgende valkuil: Als je zegt “Ik voel dat jij nooit naar me luistert.” uit je nog steeds een verwijt EN je sluit het hermetisch af. Wat jij voelt kan niet ontkend worden maar het blijft een verwijt. Je kan je gesprekspartner zo behoorlijk razend (want machteloos) maken

Wat doe je wel? Je zegt: “Ik voel ….. omdat ik behoefte heb aan…..”

Door op deze manier je grenzen aan te geven erken je je eigen gevoel, je behoeften worden duidelijk en het is voor de ander onmogelijk er tegen in te gaan.

Hoe kun jij je behoeften en je grenzen uiten zonder verwijt?

Marshall Rosenberg zegt: geweldloze communicatie kun je alleen leren door te oefenen, te oefenen en te oefenen. Probeer het eens: het is ontwapenend en zeer doeltreffend! Wellicht zullen mensen je eerst vreemd aankijken omdat je op een andere manier met ze praat maar tegelijkertijd voelen de anderen dat je verbinding probeert te maken en dat komt de relatie ten goede!

Succes! PS: heb je een onderwerp waarover je graag tips wilt ontvangen?

Klik dan hier en laat het me weten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CONTROLE *